De Schotse Hooglanden

Ruim tien jaar geleden bezocht mijn vader, Ben Zweerink, Schotland. Hij was kunstenaar: het Schotse landschap en licht fascineerde en inspireerde hem. Bij thuiskomst maakte hij, vanuit zijn herinneringen, acht schilderijen die hij later ook exposeerde. Hij omschreef zijn manier van werken zelf als volgt: het liefst beet hij zich in zijn werk een tijdlang vast in een bepaald landschap. Hij schilderde en tekende het dan zo lang, tot hij het gevoel had dat hij er één mee was geworden en er in verwondering iets van had begrepen. Sfeer, licht en ruimte hebben altijd een belangrijke rol in zijn werk gespeeld.

Vorig jaar overleed mijn vader. Niet lang daarna besloot ik om naar Schotland te gaan. Om daar het landschap te ervaren dat mijn vader zo had geïnspireerd. Om te proberen de Schotse Hooglanden via mijn medium, fotografie, te verkennen, te begrijpen en eigen te maken. En misschien ook om mijn vader weer even dicht bij me te voelen. Het werd een prachtige reis. Wat heb ik mij, met mijn liefsten, vergaapt aan de ruige schoonheid van dit stukje aarde. Waar ik de landschappen van mijn vaders schilderijen herkende in de met gras en mos begroeide rotspartijen, in de ‘lochs’ (meren), ‘bens’ (bergen) en ‘glens’ (valleien). Waar we door laaghangende bewolking waadden, die de magie van deze plek nog voelbaarder maakten. 

In het verleden heb ik samen met mijn vader geëxposeerd: hij met schilderijen, ik met foto’s. Door nu weer mijn vaders schilderijen en mijn foto’s van de Schotland te combineren, voelt het alsof ik postuum nog één keer met hem mag samenwerken. En dat voelt mooi en dankbaar.